ब्रसेल्स। डोनाल्ड ट्रम्पले चिनियाँ राष्ट्रपति सी जिनपिङसँग सम्बन्ध सुधार गर्न सक्ने सङ्केतहरूबाट ब्रसेल्स बढ्दो रूपमा चिन्तित छ। ती कूटनीतिक चिन्ताहरूको पछाडि एउटा कम देखिने वास्तविकता लुकेको छ: ताइवानमा द्वन्द्व भएमा, युरोपले कुनै पनि प्रमुख क्षेत्रको सबैभन्दा ठूलो आर्थिक झट्का सामना गर्न सक्छ। युरोपेली सङ्घको लागि, ताइवान इन्डो-प्यासिफिकमा टाढाको सुरक्षा मुद्दा भन्दा धेरै बढी बनेको छ। युरोपेली अधिकारीहरूले टापु वरिपरि चीनको बढ्दो दृढ सैन्य मुद्रा मात्र होइन तर दोस्रो ट्रम्प प्रशासनले बेइजिङप्रति वाशिंगटनको दृष्टिकोणलाई पुनः क्यालिब्रेट गर्न सक्ने सम्भावनालाई पनि हेरिरहेका छन्।

केही नीति निर्माताहरूलाई डर छ कि ट्रम्पले अमेरिका-चीन सम्बन्धलाई स्थिर बनाउने प्रयासको रूपमा सीसँग व्यापक सम्झौता गर्न सक्छन्। ब्रसेल्समा चिन्ता यसको सम्भावित परिणामहरूको बारेमा भन्दा कूटनीतिक संलग्नताको बारेमा छ। यदि बेइजिङले न्यानो सम्बन्धलाई कम अमेरिकी सङ्कल्पको सङ्केतको रूपमा व्याख्या गर्छ भने, ताइवान वरपरका जोखिमहरू बढ्न सक्छन्। युरोपको लागि, त्यो अमूर्त भूराजनीतिक प्रश्न होइन। यो आर्थिक प्रश्न हो। ताइवान स्ट्रेटमा हुने कुनै पनि सैन्य टकराबमा युरोपेली सङ्घले सीमित भूमिका खेल्ने भए पनि, आर्थिक नतिजाको असमान हिस्सा यसले बेहोर्नेछ।

ब्लूमबर्ग इकोनोमिक्सका अनुसार, ताइवानको बारेमा संयुक्त राज्य अमेरिका र चीन बीचको युद्धले पहिलो वर्षमा मात्र युरोपेली सङ्घलाई लगभग २ ट्रिलियन डलरको आर्थिक नोक्सान पुर्‍याउनेछ। जर्मनी सबैभन्दा बढी प्रभावित विकसित अर्थतन्त्रहरू मध्ये एक हुनेछ, जसको जिडिपी लगभग १४% ले सङ्कुचित हुनेछ। संयुक्त राज्य अमेरिका वा चीनको अनुमानित गिरावटको लगभग दोब्बर। ती तथ्याङ्कहरूले संरचनात्मक जोखिमलाई हाइलाइट गर्दछ जुन प्रायः युरोपको ऊर्जा वा रक्षा चुनौतीहरू भन्दा कम ध्यान प्राप्त गर्दछ। ताइवान युरोपेली उत्पादनलाई आधार बनाउने आपूर्ति शृङ्खलाहरूको केन्द्रमा बस्छ, जबकि जर्मनीको निर्यात-सञ्चालित औद्योगिक मोडेल पूर्वी एसियाली उत्पादन नेटवर्कहरूसँग गहिरो रूपमा एकीकृत रहन्छ। ताइवान स्ट्रेटमा अवरोधले रसद, औद्योगिक इनपुट र प्रविधि आपूर्ति शृङ्खलाहरू मार्फत प्रतिध्वनित हुनेछ, जसको तत्काल परिणाम युरोपेली उत्पादनमा पर्नेछ।

ब्लूमबर्ग इकोनोमिक्सको अनुमानले कसरी आर्थिक जोखिम द्वन्द्वमा प्रत्यक्ष रूपमा संलग्न देशहरूभन्दा बाहिर फैलिएको छ भनेर देखाउँछ। ताइवान, भियतनाम र दक्षिण कोरिया पछि, जर्मनी सबैभन्दा ठूलो सङ्कुचन भोग्ने अपेक्षा गरिएको अर्थतन्त्रहरूमा पर्छ। जापान, इटाली, मुख्य भूमि चीन, संयुक्त राज्य अमेरिका, स्पेन र फ्रान्स पछ्याउँछन्। आर्थिक क्षतिको वितरणले एउटा फराकिलो वास्तविकतालाई जोड दिन्छ: भौगोलिक दूरीले कडा रूपमा अन्तर सम्बन्धित आपूर्ति शृङ्खलाहरूमा निर्मित अर्थतन्त्रमा थोरै सुरक्षा प्रदान गर्दछ। ब्रसेल्सको लागि ताइवान क्षेत्रीय सुरक्षा चुनौती भन्दा बढी बनेको छ। यसलाई वासिङ्टन र बेइजिङ बीचको तीव्र रणनीतिक प्रतिस्पर्धाको युगमा युरोपको आर्थिक लचिलोपनको परीक्षणको रूपमा बढ्दो रूपमा हेरिएको छ। त्यस अर्थमा, धेरै युरोपेली नीति निर्माताहरूले मध्य पूर्वमा हालैका अमेरिकी सैन्य कारबाहीहरूमा फराकिलो पाठ देख्छन्। वासिङ्टनले विश्वव्यापी रणनीतिक परिणामहरूलाई आकार दिने क्षमता कायम राख्न सक्छ, तर ती निर्णयहरूको आर्थिक र राजनीतिक लागत प्रायः यसका सहयोगीहरूमा भारी पर्छ। ताइवानमाथिको सङ्कटले त्यो गतिशीलतालाई धेरै ठूलो मात्रामा बढाउनेछ।

युरोपको दुबिधा यो होइन कि ताइवान जलडमरूमा स्थिरता जोगाउन यसको रुचिको अभाव छ। यो यो हो कि घटनाहरूलाई प्रभाव पार्ने यसको क्षमता सीमित रहन्छ जबकि यसको आर्थिक जोखिम बढ्दै जान्छ। विश्वका दुई ठूला शक्तिहरू बीचको द्वन्द्वमा युरोपेली सङ्घ प्रमुख अभिनेता नहुन सक्छ। तैपनि यो अझै पनि द्वन्द्वको सबैभन्दा ठूलो आर्थिक क्षति मध्ये एकको रूपमा देखा पर्न सक्छ।