बेइजिङ। वसन्त चाड, एक समय भेला र आनन्दको प्रिय मौसम, अब चीनका धेरै भागहरूमा देखावटी र दिखावाको लागि एक प्लेटफर्म बनेको छ। पारिवारिक बन्धनको हार्दिक उत्सव हुनु पर्ने कुरा एक देखावटी प्रतिस्पर्धामा परिणत भएको छ, जहाँ मानिसहरू आफूसँग नभएको धनको प्रदर्शन गर्न बाध्य महसुस गर्छन्। आतिशबाजी र भोजहरूको पछाडि एउटा विचलित सत्य लुकेको छ: धेरै चिनियाँ नागरिकहरूले आफ्नो सम्पूर्ण वर्षको बचत केवल सात दिनमा खर्च गरिरहेका छन्, वास्तविक आनन्दबाट होइन, तर आफन्त र छिमेकीहरू बीच सम्मान कायम राख्न।
गाउँहरूमा, आप्रवासी कामदारहरूको फिर्ती प्रायः असाधारण दिखावा द्वारा चिन्हित गरिन्छ। वर्षभरि निष्क्रिय रहेका कारहरू भव्य प्रवेशद्वारको लागि मात्र भाडामा लिइन्छ वा उधारो लिइन्छ। महँगो चुरोट र भव्य उपहारहरू वितरण गरिन्छ, केवल शो समाप्त भएपछि सस्तो उपहारहरूले बदल्नको लागि। महिलाहरू फर कोट लगाउँछन् र महँगो देखिने तर दैनिक आवश्यक वस्तुहरूले भरिएका ह्यान्डब्यागहरू बोक्छन्। वातावरण पुनर्मिलनको सट्टा प्रतिस्पर्धाको हो, जहाँ प्रत्येक इशारालाई ध्यानपूर्वक अवलोकन र तुलना गरिन्छ।
धेरैले वसन्त चाड वरपर बढ्दो सामाजिक दबाबलाई भारीको रूपमा वर्णन गरेका छन्। चिनियाँ सामाजिक सञ्जालमा, व्यापक रूपमा साझा गरिएको उद्धरणले यो भावनालाई प्रतिबिम्बित गर्यो: उनीहरूको युवावस्थामा, तुलनाहरू स्कूलको ग्रेड वरिपरि केन्द्रित थिए, तर तिनीहरू बूढो हुँदै जाँदा, तिनीहरू आय, घर र कारहरूमा सरेका थिए। वक्ताले स्वीकार गरे कि दशकौँसम्म, तिनीहरूले यी तुलनाहरू कहिल्यै "जितेनन्"। यो मानिसहरूसँग प्रतिध्वनित भयो किनभने यसले अनगिन्ती अरूको अनुभवहरू प्रतिबिम्बित गर्दछ, जसले देखाउँछ कि यो छुट्टी कसरी पारिवारिक प्रेमको उत्सवबाट सम्मानको परीक्षामा परिणत भएको छ। मानिसहरू दुई कठिन विकल्पहरू बीच फसेको महसुस गर्छन्: आफ्नो बचत खर्च गरेर आफ्नो सम्मान कायम राख्नुहोस् वा पछि हटेर अपमानको जोखिम लिनुहोस्।
पर्यवेक्षकहरूले याद गरेका छन् कि सरकार र चीनको सत्तारूढ कम्युनिस्ट पार्टी (सीसीपी) ले यो निराशाको इमानदारीपूर्वक प्रतिक्रिया दिएका छैनन्। रोजगारीका अवसरहरू दुर्लभ छन्, र हालका वर्षहरूमा आप्रवासी कामदारहरूको ज्यालामा उल्लेखनीय गिरावट आएको छ। यी आर्थिक वास्तविकताहरूको बाबजुद, समृद्धिको आशा अझै पनि कम छैन। गरिबी घटाउने र दिगो रोजगारी सिर्जना गर्ने नीतिहरू लागू गर्नुको सट्टा, नागरिकहरूलाई उधारो पैसा र दिमागी अभ्यासहरू पछाडि आफ्नो कठिनाइ लुकाउन छोडिएको छ। सरकारी बयानबाजी र साधारण मानिसहरूको वास्तविकता बीचको यो बढ्दो खाडलले निराशाको भावनालाई गहिरो बनाएको छ।
यस निराशामा सीसीपीको भूमिकालाई बेवास्ता गर्न सकिँदैन। गलत नीति, भ्रष्टाचार र प्रणालीगत कमजोरीहरूले साधारण नागरिकहरूको कठिनाइलाई बढाएको छ। समृद्धिको आश्वासन दिने आर्थिक सुधारहरूले प्रायः धनी र पार्टी भित्रका मानिसहरूलाई फाइदा पुर्याएको छ, जबकि ग्रामीण कामदारहरू र शहरहरूबाट बसाइँ सरेकाहरूले स्थिर ज्याला र कमजोर रोजगारीको सामना गरिरहेका छन्। स्थानीय स्तरमा भ्रष्टाचारले विकासको लागि आवश्यक स्रोतहरू अन्यत्र मोडेको छ, जसले गर्दा समुदायहरूलाई उचित समर्थन प्राप्त गर्नबाट रोकिएको छ। राष्ट्रिय शक्तिको उपस्थिति कायम राख्ने सरकारको जोडले मानिसहरूमा पनि पुगेको छ, जो वसन्त चाडको समयमा आफ्नो सम्पत्तिको प्रदर्शन गर्न बाध्य महसुस गर्छन्।
तथ्याङ्कले ठूलो कथा बताउँछ। महिनामा केवल ६,००० युआन (लगभग ८३० अमेरीकी डलर) कमाउने कामदारले वार्षिक २०,००० युआन (लगभग २,८०० अमेरीकी डलर) भन्दा कम बचत गर्छ। तैपनि, वसन्त चाडको समयमा, यो पैसाको लगभग आधा रातो खाम र उपहारहरूमा खर्च गरिन्छ। महिनामा ४,००० युआन (लगभग ५६० अमेरीकी डलर ) कमाउने अर्को कामदारले बिदा पछि आफ्नो सम्पूर्ण वर्षको बचत समाप्त पार्छ। कतिपयले आफ्नो गृहनगरमा पश्चिमी शैलीका घरहरू बनाउन पैसा पनि उधारो लिन्छन्, सफलताको नाटक गर्छन् र ऋणमा डुब्छन्। बाहिर चम्किला तर भित्र खोक्रो यी घरहरूले यो जबरजस्ती श्रमको शून्यता प्रकट गर्छन्। यो निराशा गाउँहरूमा मात्र सीमित छैन। सहरहरूमा, परिवारहरूले आफन्तहरूलाई भव्य रूपमा स्वागत गर्छन्, प्रायः तिनीहरूको क्षमताभन्दा बाहिर। सांघाईकी एक महिलाले उपहार दिने, चिसो अपार्टमेन्टहरू, र महजोङको अनन्त राउन्डहरूको थकाइलाग्दो चक्र वर्णन गरे। यो अनुष्ठान आर्थिक र भावनात्मक रूपमा दुवै रूपमा थकाउने छ। नाता सम्बन्धको उत्सव के हुनुपर्छ भन्ने कुरा धेरैलाई डरलाग्दो बोझ बनेको छ।
अनौठो। साँच्चै धनी हुनेहरूले घर फर्कँदा प्रायः साधारण लुगा लगाउँछन्, ईर्ष्या वा आक्रोशको डरले। यसैबीच, गरिबहरूले असफलताको रूपमा नदेखाउनको लागि भव्य रूपमा खर्च गर्छन्। यो घटनालाई "चरम गरिबी" भनिन्छ, जहाँ पैसा प्रशंसा र मान्यता किन्न प्रयोग गरिन्छ जुन उनीहरूले जीवनभर प्राप्त गरेका छैनन्। तैपनि, चाडपर्व समाप्त भएपछि, वास्तविकता भाडा, ऋण र क्रेडिट कार्ड बिलहरूसँग फर्कन्छ। ती सात दिनको लागत सबै स्पष्ट हुन्छ।
गाउँका अधिकारीहरूले असन्तुष्टिको सङ्केत देखाउन थालेका छन्, केही समुदायहरूले सफलताको बढाइचढाइ प्रदर्शन विरुद्ध चेतावनी दिँदै लाउडस्पीकर घोषणाहरू गरिरहेका छन्। सन्देशहरूले घर फर्कनु परिवारमा केन्द्रित हुनुपर्छ भन्ने कुरामा जोड दिन्छ, बनावटी उपाधि वा धनको भव्य प्रदर्शनमा होइन। यस्ता चेतावनीहरूले निरन्तर तुलनाले उत्सवको अखण्डतालाई बढ्दो रूपमा क्षय गरिरहेको सङ्केत गर्दछ।
वसन्त महोत्सव यो उत्सव चीनको आर्थिक दबाबको ऐना बनेको छ। सुस्त वृद्धि, बढ्दो बेरोजगारी र घट्दो आम्दानीसँगै, उपस्थिति कायम राख्नुको आवश्यकता झन्झन् दबाबपूर्ण हुँदै गइरहेको छ।
आवश्यकता बढेको मात्र छ। मानिसहरू गरिबी मात्र होइन, गरिब ठानिएको लाजबाट पनि डराउँछन्। यो दोहोरो आर्थिक र मनोवैज्ञानिक बोझले निराशाको चक्र सिर्जना गर्दछ जुन सरकारले तोड्न असफल भएको छ। वास्तविकता भन्दा छविलाई प्राथमिकता दिने गलत नीतिहरू, सरकारी स्रोतहरू खेर फाल्ने भ्रष्टाचार, र वास्तविक सुधारहरूको अभावले निराशाको यो वातावरणमा योगदान पुर्याएको छ।
तैपनि, यो थकानको बीचमा, केही आवाजहरूले परिवर्तनको लागि आह्वान गरिरहेका छन्। सामाजिक सञ्जालका कार्यकर्ताहरूले तर्क गर्छन् कि इमानदारीले उपस्थितिलाई प्रतिस्थापन गर्नुपर्छ, कि वास्तविक दयाले रातो खामको मोटाई भन्दा बढी महत्त्व राख्छ। तिनीहरूले मानिसहरूलाई सम्झाउँछन् कि आफन्तहरूले तपाईँले कुन कार चलाउनुहुन्छ वा कुन चुरोट साझा गर्नुहुन्छ, तर तपाईँ राम्रोसँग बाँचिरहनुभएको छ कि छैन भनेर सम्झाउँदैनन्। यी विचारहरूले मूल्यमान्यताहरूमा सम्भावित परिवर्तनको सङ्केत गर्दछ, यद्यपि परम्परा र सामाजिक दबाबको बोझ अझै पनि ठूलो छ।
वसन्त महोत्सव, एक समय नयाँपनको प्रतीक, अब समाजमा दरारहरू उजागर गर्दछ। यसले उपस्थिति र वास्तविकता बीचको बढ्दो खाडल, सरकारी वाचाहरू र दैनिक कठिनाइहरू बीचको खाडललाई हाइलाइट गर्दछ। जबसम्म रोजगारीका अवसरहरू सुधार हुँदैनन् र मानिसहरू इमानदारीपूर्वक बाँच्न सक्दैनन्, तबसम्म यो पर्व धेरैका लागि डरको मौसम रहनेछ। आशा छ, एक दिन, भेलाहरूको अर्थ फेरि एक पटक इमानदारी हुनेछ, र उत्सवहरूलाई अब झूटा धनको मोहराको आवश्यकता पर्दैन।
