जकार्ता। दक्षिणपूर्वी एसियाली देशहरूले चिनियाँ आक्रामकताको सामना गर्न र यसको प्रतिरोध गर्न आफ्नो तट रक्षक सहयोग बढाउनु आवश्यक छ, विशेष गरी किनभने दक्षिण चीन सागरमा अमेरिकाको चासोको कमीले अन्य दाबीकर्ता देशहरूमाथि दबाब बढाउन चीनलाई प्रोत्साहित गर्न सक्छ। व्यापक आसियान ढाँचा भित्र आसियान तट रक्षक फोरम (एसीएफ) लाई औपचारिक बनाउने प्रयासहरू व्यवस्थित हुन सक्छन्।

डिसेम्बरमा जारी गरिएको संयुक्त राज्य अमेरिकाको राष्ट्रिय सुरक्षा रणनीतिले पश्चिमी गोलार्धलाई प्राथमिकता दियो, जुन यस महिना भेनेजुएलामा भएको सैन्य कारबाहीमा प्रतिबिम्बित भएको थियो। यसबाहेक, अमेरिकी राष्ट्रपति डोनाल्ड ट्रम्प जुलाई २०२५ मा फिलिपिन्सका राष्ट्रपति फर्डिनान्ड मार्कोसको अमेरिका भ्रमणको क्रममा दक्षिण चीन सागर द्वन्द्वको बारेमा छलफल गर्न अनिच्छुक थिए, जसले दक्षिण चीन सागरमा अमेरिकाको चासोको अभावलाई थप प्रदर्शन गर्‍यो। वास्तवमा, अमेरिकाले २०२५ मा दक्षिण चीन सागरमा केवल एक स्वतन्त्र नेभिगेसन अपरेसन सञ्चालन गर्‍यो।

यस सन्दर्भमा, एसीएफ दक्षिण चीन सागरमा चिनियाँ दबाबको प्रतिरोध गर्ने एक महत्त्वपूर्ण तरिका हुन सक्छ।

एसीएफ २०२२ मा स्थापना भएको थियो र आसियान सदस्य राष्ट्रहरूका तट रक्षकहरू बीच सञ्चार र विश्वास बढाउन २०२३ मा टेबल-टप अभ्यास गरिएको थियो। २०२४ मा भएको आफ्नो तेस्रो बैठकमा, फोरमले आसियान अन्तर्गत एसीएफको संस्थागतकरणमा दुई समेकित कार्य मस्यौदाहरू विकास गर्‍यो। सोही बैठकमा, सहभागीहरूले समुद्रमा तट रक्षकहरू र समुद्री कानून प्रवर्तन एजेन्सीहरू बीचको संलग्नताको लागि परिचालन कार्य प्रोटोकलको मस्यौदा पनि प्रस्ताव गरे।

एसीएफ को संस्थागतकरणले दक्षिण पूर्वी एसियाली तट रक्षकहरू बीच समुद्री सहयोग र समन्वयलाई बलियो बनाउनेछ, जसले दक्षिण चीन सागरमा संयुक्त गस्तीको लागि मार्ग प्रशस्त गर्नेछ। यसले दाबीकर्ता राज्यहरूबाट माछा मार्ने र नौसेना जहाजहरूको चिनियाँ जबरजस्ती रोक्न मद्दत गर्नेछ।

आसियान समुद्री दृष्टिकोणले एसीएफको लागि व्यापक परिचालन एजेन्डा सेट गर्दछ। २०२३ मा जारी गरिएको, यो दृष्टिकोणले इन्डो-प्यासिफिकमा आसियान दृष्टिकोणलाई पूरक बनाउँदै, समुद्री सुरक्षा सहयोगको लागि आसियानको दृष्टिकोणको लागि रोडम्याप प्रदान गर्दछ। समुद्री दृष्टिकोणले दक्षिण पूर्व एशियामा समुद्री मुद्दाहरूलाई सम्बोधन गर्ने उद्देश्य राखेको थियो, जसमा अवैध, रिपोर्ट नगरिएको, र अनियमित माछा मार्ने, समुद्री प्रदूषण र मलबे र अपतटीय नवीकरणीय ऊर्जा समावेश छ।

एसीएफका लागि समुद्री कार्यहरूको फराकिलो सेटले सदस्यहरूलाई दक्षिण चीन सागरमा चीनको सामना गर्नुभन्दा बाहिर समुद्री मुद्दाहरूलाई सम्बोधन गर्न मद्दत गर्नेछ। यसले फोरमको विश्वसनीयता बढाउनेछ - क्षेत्र भित्र र बाहिर दुवै - र चीनको प्रभावलाई रोक्नेछ। अगाडि बढ्दै, एसीएफले अभ्यास, संयुक्त गस्ती, क्षमता निर्माण पहल र प्रशिक्षण कार्यक्रमहरूको लागि चीन सहित अन्य क्षेत्रका देशहरूसँग काम गर्न सक्छ।

यद्यपि, एसीएफको संस्थागतकरणको फाइदालाई अधिकतम बनाउन आसियान सदस्य राष्ट्रहरूले चुनौतीहरूको सामना गर्नुपर्छ।

एउटाको लागि, आसियान सदस्य राष्ट्रहरूमा समुद्री सार्वभौमिकताको बारेमा उच्च संवेदनशीलता छ। जसले संयुक्त गस्तीलाई गाह्रो सम्भावना बनाउँछ। उदाहरणका लागि, २००४ मा, इन्डोनेसिया, मलेसिया र सिंगापुरले मलाक्का स्ट्रेटमा संयुक्त गस्तीको लागि प्रारम्भिक योजनाहरू स्थगित गरे, एक अर्काको सार्वभौमिकताको सम्मान गर्न समन्वित गस्ती सञ्चालन गर्न रुचाए।

यसबाहेक, दक्षिण पूर्वी एसियाली तट रक्षकहरूको फरक सङ्गठनात्मक संरचनाहरू छन्, जुन रक्षा, गृह मामिला र यातायात जस्ता विभिन्न मन्त्रालयहरू अन्तर्गत पर्छन्। यसले विभिन्न देशका तट रक्षकहरू बीचको समन्वयलाई अझ जटिल बनाउँछ।

यसबाहेक, आसियान सूचना-साझेदारी गस्तीले आसियान नौसेनाहरू बीच सूचना आदानप्रदानलाई सहज बनाउँछ भने, क्षेत्रीय तट रक्षकहरूमा त्यस्तो संयन्त्रको अभाव छ। डेटा संवेदनशीलता, फरक राष्ट्रिय नीतिहरू, र क्षेत्रको भाषिक विविधताले यस्तो संयन्त्रको विकासमा बाधा पुर्‍याउन सक्छ।

यदि यसले यी चुनौतीहरूलाई पार गर्छ भने, एसीएफले राष्ट्रिय तट रक्षकहरू बीच सञ्चारको लागि समर्पित क्षेत्रीय संयन्त्रको अभावले सिर्जना गरेको खाडललाई भर्न सक्छ र अन्य क्षेत्रीय समुद्री पहलहरूलाई पूरक बनाउन सक्छ। यसबाहेक, यसको संस्थागतीकरणले आसियान सदस्य राष्ट्रहरूले अन्तर्राष्ट्रिय कानून अनुसार आफ्नो साझा समुद्री स्थान व्यवस्थापन गर्न सक्छन् भन्ने सामूहिक सङ्केत पठाउनेछ, जसले दक्षिण चीन सागरमा चिनियाँ आक्रामकता विरुद्ध निवारकको रूपमा पनि काम गर्नेछ।