इस्लामावाद। पाकिस्तानका तत्कालीन प्रधानमन्त्रीले न्युरोवैज्ञानिक डा. आफिया सिद्दिकीलाई डटर अफ नेशन (राष्ट्रको छोरी) को संज्ञा दिएका थिए। अमेरिकी जेलमा दश वर्षसम्मको जेल सजाय काटिरहेकी सिद्दिकीलाई रिहाइको माग गर्दै तत्कालीन प्रधानमन्त्रीले अमेरिकासँग आग्रह गरेका थिए। 

आतङ्कवादलाई फैलाएको आरोपमा सजाय पाएकी सिद्दिकीको रिहाइका लागि पाकिस्तानले फेरि अभियान सञ्चालन गर्न थालेको छ। यसअघि पनि सिद्दिकीको रिहाइको माग गर्दै पाकिस्तानमा विभिन्न अमेरिका विरोधी आन्दोलनहरू भएका थिए। 

तर अब पाकिस्तानी मूलको देखिएकी बेलायती नागरिकले अलकायदा जस्ता आतङ्ककारी सङ्गठनहरूसँग आफ्नो सम्बन्ध रहेको विश्वासलाई अझ बलियो बनाएको छ। वास्तवमा ४९ वर्षीया पूर्व कराची निवासी सिद्दिकीका लागि प्रयोग गरिएको नाम मध्ये एक हो लेडी अल कायदा। 

बेलायतको ठुलो औद्योगिक सहर ब्ल्याकबर्नका ४४ वर्षीय बेलायतमा बस्दै आएका पाकिस्तानी मलिक फैसल अक्रमले टेक्सासको एउटा सिनागगमा घुसेर आफ्नी ‘बहिनी’लाई रिहा गर्न माग गर्दै चार जनालाई बन्धक बनाएका थिए। अमेरिकी एजेन्टहरूले सभाघरमा आक्रमण गरेपछि दुई जना बन्धकहरू भाग्न सफल भए र अन्य दुई जना रिहा भए। अक्रमको गोली हानी हत्या भएको थियो।

बेलायतको उदारवादी नीतिहरूले चरमपन्थी र लडाकुहरूलाई उनीहरूको सामानहरू चलाउन रोक्दैन। टापु राज्यमा पाकिस्तानी मूलका मानिसहरूको ठुलो जनसङ्ख्या पनि छ, जसमध्ये धेरैले चरमपन्थी विचारधारासँग विवाह गरेका थिए।

अमेरिकी राष्ट्रपति र सङ्घीय एजेन्सीहरूले अक्रमलाई आतङ्कवादी समूहको हिस्सा भएको विश्वास गरेको थिएन। तर घटनाले पाकिस्तान र यसको जिहादी, आतङ्कवादी लिङ्कहरूमा ध्यान केन्द्रित गरेको छ। अक्रमले यहुदी धर्म स्थलमा चार जनालाई बन्धक बनाउने प्रयास गर्नुभन्दा केही दिनअघि अमेरिका उडेका थिए। बेलायतमा रहेको उनको परिवारले बन्धक बनाउने कार्यको निन्दा गर्दै अक्रम मानसिक रूपमा अस्वस्थ रहेको दाबी गरेको छ।

यो सजिलै अनुमान गर्न सकिन्छ कि अक्रम जिहादी, आतङ्कवादी समूहहरूबाट प्रभावित थिए, जसको मुख्य रूपमा बेलायतमा पाकिस्तानी मूलका मानिसहरूले नेतृत्व गरेका थिए। मुस्लिमहरूका चरम विचारधाराहरूका लागि उनी परिचित थिए। उनी साउदी अरेबियाले प्रतिबन्धित इस्लामिक सङ्गठन तबलिघी जमातका सदस्य थिए र सङ्गठनसँग सम्बन्धित कामका लागि विदेश गएका थिए। उनको परिवारको लेबर पार्टीका काउन्सिलर मलिक इरफानसँग राजनीतिक सम्बन्ध छ।

अक्रमले सिद्दिकीलाई कुनै पनि तरिकाले मद्दत गर्न असफल हुँदा, केवल पाकिस्तान र आतङ्कवाद प्रायोजित राष्ट्रको रूपमा यसको पहिचानमा ध्यान केन्द्रित गर्‍यो। उनी स्पष्ट रूपमा पाकिस्तानी महिलाको गिरफ्तारी र सजायको बदला लिन चाहन्थे तर आतङ्कवादी कार्यकर्ताको रूपमा आफ्नो इतिहासलाई पुनर्जीवित गरे। पाकिस्तानका लागि योभन्दा नराम्रो क्षण आउन सक्दैन। किनभने यसले आर्थिक मुक्तिको खोजीमा आफ्नो पुरानो सहयोगी अमेरिकासँग मित्रता गर्ने आफ्नो प्रयासलाई थप खतरामा पारेको छ।